مداد سبز

    رفتی گریستم

                      آمدی گریستم

              قول داده بودم دست به چیزی نزنم

                                                          حتی به کلمات.

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در دوشنبه دهم خرداد 1389 ساعت 11:43 بعد از ظهر موضوع دستنوشته ها | لینک ثابت

 ‎سید محمد خاتمی درگذشت محمد بهمن بیگی را به خاندان محترم بهمن بیگی تسلیت گفت‫.‬ متن کامل این پیام در پی می آید‫:‬
‎به نام خدا
‎خاندان محترم بهمن بیگی
‎امروز قلب ایرانیان و دل ماتم زده عشایر از کوچ بزرگ مرد فرهنگی استاد محمد بهمن بیگی به درد آمده است‫.‬ حضور سبزش بارور کننده درخت دانش وآگاهی بود و خردش روشنی بخش مسیر زندگی سرافراز، اما پرفراز و نشیب ایل در ایران بود.
‎امروز غم هجران پدری مهربان، نه تنها دل عشایر غیور، که دل ایرانیان را پر کرده است و تنها یاد وخاطره لحظه های پرنشاط حضورش و نیز امید به ادامه راهش تسلی بخش دلهای اندوهگین است.
‎اینجانب با شما عشایر سربلند در این اندوه سنگین همدل و هم داستانم و این مصیبت را به بستگان، فرزندان و یکایک عشایر ایران و همه اصحاب فرهنگ ودانش تسلیت می گویم واز درگاه حق تعالی برای آن فقید فرزانه رحمت و مغفرت الهی آرزومندم."
‎سید محمد خاتمی
‎۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۹

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در شنبه هجدهم اردیبهشت 1389 ساعت 11:38 بعد از ظهر موضوع مناسبت ها | لینک ثابت

                                                             ایلخان

از گرد راه می رسی

                    در گرما گرم ظهر

                                   خستگی ات را به تن چشمه می دهی

                                                                  _بوی نان به خویش می خواندت_

*

گاهی عبور خاطره ها را سر می چرخانی :

      روزهای ایل

                     خنکای سیاه چادرها  

                                        دامان دشتُ قامت بلند اسبها   

                                              و سگان رها که آمدن بهار را دم تکان می دهند     

                                                                                          _لبخند میزنی_

*

   حالا به یاد روزهای رفته

              کوچ می کنی به خویشُ غمت را در پک های عمیق سیگار جان می دهی:

    روزهای سخت ایل در راه است

                                   دامان خشک دشتها وُ قامت تکیده ی اسبها

                  و سگان رها که آمدن بهار را پوزه بر خاک می کشند

                                                           _لبخند پشت نگاهت قرق شده است_

                                                                                           

                                                                                                         ۲۰خرداد ۸۷

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در پنجشنبه شانزدهم اردیبهشت 1389 ساعت 11:17 بعد از ظهر موضوع دستنوشته ها | لینک ثابت

شمعدانی از پنجره سرک می کشد

                              خورشید از دل آفتابگردان

                                             کلاغ ها خبر آورده اند "بهار " می آید...

                                                                                 ۵اسفند۸۴

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در چهارشنبه یازدهم فروردین 1389 ساعت 11:25 قبل از ظهر موضوع دستنوشته ها | لینک ثابت

سلام و پوزش به خاطر غیبت نسبتا طولانیم..با یک کار "یلدایی" در خدمتتونم

                دل را به شوق آمدنت

                                               با دانه دانه انار

                                                                    چراغ می بندم.

                                                                                         زمستان ۸۷

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در پنجشنبه بیست و ششم آذر 1388 ساعت 7:33 بعد از ظهر موضوع دستنوشته ها | لینک ثابت

 

 

                           اشکهایم را در چمدان می گذارم

                                                                               می روم..

                                                                                              تابستان۸۸

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در سه شنبه دوازدهم آبان 1388 ساعت 0:25 قبل از ظهر موضوع دستنوشته ها | لینک ثابت

سلام دوستان نازنین با ۲شعر از محمد رضاعبدالملکیان با شما هستم.

                                                           ( ۱)

دخترم

به اولین پرنده که رسیدی

سلام کن

مسیر آسمان

همیشه از دومین پرنده آغاز می شود.

                                                         (  ۲)

و دیگر جوان نمی شوم

                           نه به وعده ی عشق و

                                        نه به وعده ی چشمان تو

و دیگر به شوق نمی آیم

                         نه در بازی باد و

                                        نه در رقص گیسوان تو

چه نامرادی تلخی!

و دریغا

 چه تلخ تلخ فرو می ریزم

 با سنگینی این غربت عمیق

                                  در سرزمین اجدادی خویش

و دریغا

چه عطشناک و پریشان

پیر می شوم

در بارش این گستره ی تشویش

             در خانه ی خورشید ها و خاطره ها

دریغا،چه بی برگ و بار

      لال می شوم

در دوردست آن گل ها

                     گمان ها

                    گفتگوها

و مگر فراموش می شود

سرانجام آن جستجوها

و آن چشمه و چشم انداز آواز و آرزوها

 

و مگر فراموش می شود

آن بهاری که آمده بود

 

با رقص شکوفه هایش

و وعده ی همان بهار:

                که در کرامت درختان تابستانی اش

                                 هیچ  سبد و سفره ای

                               بی نصیب نخواهد ماند

                                           از سرشاری میوه های مهربانی اش

و دریغا بر من

چگونه فراموش می شود

سبدها و سفره هایی

                  که سال هاست

                                   نه سیب را می شناسندو

                                                                      نه مهربانی را

و دریغا بر من

چه لال و بی برگ و بار

                 پیر می شوم

در این سوی دیوارهایی

                 که از من دزدیده اند

                                         سیب را

و جانمایه ی سرودهای جوانی را

و دیگر جوان نمی شوم

نه به وعده ی این بهاری که آمده است

 ونه به وعده ی آن شکوفه های شکستنی.

                                                                             از مجموعه مهربانی۱۳۷۵

 

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در سه شنبه دوازدهم آبان 1388 ساعت 0:21 قبل از ظهر موضوع شاعری را قدم بزنیم | لینک ثابت

مثل همیشه :

                   {فنجان های دست نخورده

                                                 گل های پژمرده}

               -دیگر به نیامدنت عادت کرده ام-

                        امروز خودم را

                                        از عقربه های ساعت

                                                                    حلق آویز می کنم.

                                                                                             اسفند۱۳۸۶

     

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در شنبه دوم آبان 1388 ساعت 0:58 قبل از ظهر موضوع دستنوشته ها | لینک ثابت

تو نیستی،                                                                                                                       

          به روزهای رفته فکر می کنم                                                                            

                -روزهای با تو  -                                                           

                وقتی وسعت تنهاییمان را چتری گشوده بودیم.  

                                                                                1387اردی بهشت                                 

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در شنبه دوم آبان 1388 ساعت 0:52 قبل از ظهر موضوع دستنوشته ها | لینک ثابت

 (حسین منزوی ۶۳ ساله شد.) این پیام رو ابراهیم اسماعیلی عزیز برام فرستاد. میخوام با شما "منزوی" را قدم بزنیم......

                                                                                                                     

من

    تو را

           برای شعر

                        برنمی گزینم

 شعر

      مرا

           برای تو

                    برگزیده است

در هشیاری

              به سراغت

                             نمی آیم

هر بار

          از سوزش انگشتانم

                                 در می یابم

که باز

        نام تو را

                  می نوشته ام.

از مجموعه ی تیغ و ترمه شعرهای 76-1372

 

                                                                                               نامش بلند باد.

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در پنجشنبه دوم مهر 1388 ساعت 1:3 قبل از ظهر موضوع شاعری را قدم بزنیم | لینک ثابت

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

ابن شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

 داشتم مطلبی از سیدابوالحسن مختاباد که به یاداستادنوشته بود رو میخوندم سطرهای پایانی اون نوشته بود :استاد  جمله ای از برتولت برشت رو همیشه تو گوشم زمزمه میکرد :«اگر پشت پنجره‌ای ایستاده باشی و نظاره کنی انسانی انسان دیگر را می‌کشد و اعتراض نکنی شریک جرمی»...

 از شنیدن خبر مرگ استاد گیجم دارم پیامک های دوستانم رو می خونم: (بیدادگر زمان ز بیداد زمان به یادهاپیوست)..(لعنت به این زندگی سگی)..(مشکاتیان رفت و افسوس نماند تا سپیده بر بام ایران را ببیند)..(ای میهن ای داد/از آشیانت بوی خون می آورد باد)..

یادش سبز

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در چهارشنبه یکم مهر 1388 ساعت 0:10 قبل از ظهر موضوع مناسبت ها | لینک ثابت

شعری از احمدرضا احمدی از مجموعه:یک منظومه دیریاب در برف و باران یافت شد

برای: پرویز دوایی

گاهی که برای برگ های در حال چرخش استعاره می آوریم ناگهان غروب

می شود و ما نمی توانیم همه ی حجم و سایه درخت را به اتاق بیآوریم

پس صبر می کنیم تا برگ های در حال چرخش از  استعاره ی اول هفته

جدا شود-دیگر می دانیم حجم و سایه ی درخت از توان ملافه های ما

 بیرون است.گاهی درختی را تا سپیده پرستاری کرده ایم-گاهی همه ی

 یک روز جمعه را به مداوای درخت صرف کرده ایم.اکنون ،نه ما را

حوصله ی پرستاری و مداوا است و نه درختان را دیگر می شناسیم-گاهی

که باد شاخه های درختان را می لرزاند به خود می آییم از یک دیگر

می پرسیم آیا صدای باد است یا تهاجم شاخه ها بر باد است-چرا ما

درختان را فراموش کردیم-قصه ی درازی دارد:یک غروب پاییز بود-ما

در آستانه ی در نشسته بودیم-به باغ خیره بودیم-گل های اطلسی تازه

می خواستند بشکفند-گل های سرخ سه روز بود شکفته شده بودند-

شب شد-باغ در فانوس ما گم شد-ما ناگهان دیدیم شاخه های درختان

شعله ور شدند-سکوت-سکوت-آتش-ما داشتیم به خواب می رفتیم

یکی از ما انتهای باغ را نشان داد.میوه ها از درختان رها می شدند-به

سوی ما سرازیر می شدند.میوه های چهار فصل بودند.ما در میوه غرق

 شدیم.تابهار آن سال در میان میوه ها بودیم.اکنون از آن سال فقط یک

 سیب را به یاد دارم که کودکی در انتهای باغ آن را گاز می زد.

 

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388 ساعت 1:9 قبل از ظهر موضوع شاعری را قدم بزنیم | لینک ثابت

ناگزیر شدم

     دنیا همین مساحت اتاق

                      با آدم هایی که از گردن دیوار آویزانشان کرده ام

      این روزها مجلات بسیاری را نخوانده ام

                                       و صفحات زیادی را گوش نداده ام

           تنها جیره ی من از تنهایی

                                   بسته های آرام بخشی ست

             که در لیوان آب رهایشان می کنم....

                          - تو نیستی

                                                ساعت را برای خواب کوک می کنم-

                                                                                                                      *تابستان ۸۸                                   

 

 

 

نوشته شده توسط مدادرنگیها در پنجشنبه پنجم شهریور 1388 ساعت 1:11 قبل از ظهر موضوع دستنوشته ها | لینک ثابت